گم شدیم دربرگ ریزان سرد غروب

و گونه های سرخ برگ را شاهد گرفتم

درسبزی سبز نگاهت

وباور نداشتم

پاییز آغاز جدایست

تنها ماند ه ام

درگذاری بی رهگذر

زیر آفتاب هیچ چیز تازه نیست

له می شود گلهای پیچیده بر بازوان گلدان 

زیر چکمه های خورشید

احساساتم خالیست وخشک

عقیم شده ام حتی از زادن حسی نو

بی تو

اجاق شاعرانگیم کوراست

ودرختان انگشت به چشم مهتاب

شب شهرزادیست که قصه بیداری نمیداند

من دراسارت سال وماه

دانه های زنجیر روز را شمرده ام

و

به یاد می آورم چشمانت را

آسمانی که وسوسه گریز درابرهای متروک را می شکند

دهان پنجره خشک است

دل در برایت تنگ

وچشمانم پرستوهای کولی گرداگردزمین

به تمام نقاط زمین سوگند

که نقطه انتهای نیستی

خط واژه اعتراض

مربع معنی  عریان اسارت

ومستطیل غروب یخ زده چشمانم

............

زمین خیس است از یکریزی گریه ابر

اما باران آلودگی خیابان را نخواهد شست                 

                                                            ۱۰/۶/۸۴نوشهر

طلوع میکند

زن از پشت پلک خیابان

گم میشود در صف

خواب آلوده زنبیل ها

پهن میشود

سایه اش بر شانه های دیوار

درهجوم دستها زیر پا می افتد

چشمانش گرگ ومیش آسمان

جشن خیابان وچراغانی آسفالت

وپیکره اسلیمی

زن زنبیل

وصبح که طلوع میکند از پشت پلک

خیابان

                                               نوشهر۱۰/۷/۸۱

بالشی خیس

وترکهای دستم

که هرشب

خواب امواج موهایت را می بیند

باهمین عینک

ته استکانی

که به سلامتی چشمهایت

می زنم

سرفه سرفه

عشق

خلط میشود

بالا می آورم قطره قطره

مرگ را از رگهایم

ومیریزد

ته همین استکان

یک مشت رنگ

یک جفت چشم

پخش می شود روی همین بالش

وبرای همیشه می خوابد

                                                            چالوس۲/۲/۸۵

بر بازوهایت

چشمهایم را میدوزم برلبهایت

اکنون سالهاست نفس که میکشم

 موهای کسی برشانه هایم

تکان میخورد

قلبش می تپد

درسینه ام

کلاه را تا ابروپایین می آورد

میرود

اکنون سالهاست که نیستم

رفته ام و قلبم دردکمه های

پیراهنت

جامانده

                               نوشهر۳/۳/۸۵

سلام

ضمن تسلیت ایام سوگواری محرم الحرام در اولین پستم با شعری در همین مناسبت در خدمتتان هستم 

واماعشق...

شانه های آسمان لرزیده زیر پیکرت

تا شکفته روی نیزه ماه گلگون سرت

بوی گریه میدهد پس کوچه های بی امید

رقص شعله می کشد آتش به جان خواهرت

یک طرف فوج شقایق های درفصل خزان

یک طرف گهواره ای خالی تر ازچشم ترت

درشب صحرا و حجمی از تب سرد و سکوت

بوسه ها میزد به رگهای بریده مادرت

ناله درناله هبوط و باده در باده عطش

آسمان در آسمان نیزه و باغ پرپرت

یک به یک گلها شکفته در تب تلخ غزل

سوی مسلخ می بری تا شاه بیت آخرت

ناخوش از پایان این شهنامه ی بی نای و نی

تا ابد گل می دهد در جان ما خاکسترت

نوشهر -زمستان ۸۷